Η υπεράσπιση ενός λαού, μιας ιδέας ή ενός δικαιώματος δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για τον βανδαλισμό δημόσιων χώρων. Και όταν μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα, οφείλουμε να θυμόμαστε όλα τα θύματα, όχι μόνο εκείνα που ταιριάζουν στις πολιτικές μας πεποιθήσεις.
Υπάρχουν εικόνες που πραγματικά με στενοχωρούν. Όχι γιατί διαφωνώ απαραίτητα με όσα θέλει να εκφράσει κάποιος, αλλά γιατί αδυνατώ να καταλάβω πώς η έκφραση μιας άποψης μπορεί να δικαιολογεί την καταστροφή του τόπου μας.
Βλέποντας τα συνθήματα «Free Palestine», «Zionists Not Welcome» και «Death to IDF» γραμμένα στους τοίχους δίπλα στη Λίμνη του Αγίου Νικολάου, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ένα απλό ερώτημα:
Γιατί πρέπει να βανδαλίσουμε την πόλη μας για να αποδείξουμε ότι υπερασπιζόμαστε κάτι;!
Η Λίμνη δεν είναι απλώς ένα τουριστικό αξιοθέατο. Είναι η καρδιά του Αγίου Νικολάου. Είναι μέρος της καθημερινότητάς μας, των αναμνήσεών μας, της ιστορίας και της ταυτότητάς μας. Είναι ένας χώρος που ανήκει σε ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ. Σε εκείνους που συμφωνούν μαζί μας, αλλά και σε εκείνους που διαφωνούν.
Δεν αμφισβητώ το δικαίωμα κανενός να υπερασπίζεται τον παλαιστινιακό λαό. Ούτε να καταδικάζει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ ή οποιασδήποτε άλλης χώρας. Η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα και πρέπει να προστατεύεται.
Όμως άλλο πράγμα η ελεύθερη έκφραση και άλλο ο βανδαλισμός. Άλλο πράγμα η διαμαρτυρία και άλλο να γράφεις συνθήματα πάνω σε δημόσια κτίρια και χώρους, αδιαφορώντας για την εικόνα της πόλης και τους ανθρώπους που ζουν σε αυτή. Και αλήθεια, τι ακριβώς προσφέρει αυτό στην Παλαιστίνη; Ποιον άνθρωπο βοηθά; Ποιο παιδί προστατεύει; Ποια ανθρώπινη ζωή σώζει;
Καμία.!
Αντίθετα, αφήνει πίσω του έναν ακόμη υποβαθμισμένο δημόσιο χώρο και την ανάγκη κάποιοι άλλοι να αποκαταστήσουν τη ζημιά.
Και μιας που μιλάμε για ανθρώπινα δικαιώματα, ας μιλήσουμε για όλους!!!!!! Την ίδια στιγμή που κάποιοι αισθάνονται την ανάγκη να γεμίσουν τους τοίχους με συνθήματα για την Παλαιστίνη, αναρωτιέμαι πόσοι από αυτούς έχουν ασχοληθεί με όσα συμβαίνουν στη Συρία.
Στη Σουκαϊλαμπίγια, μια πόλη με κυρίως ελληνορθόδοξο χριστιανικό πληθυσμό, έχουν καταγραφεί μέσα στο 2026 σοβαρές επιθέσεις, εκφοβισμοί, καταστροφές περιουσιών και ένοπλα περιστατικά. Τον Οκτώβριο, μάλιστα, ορθόδοξος ιερέας γλίτωσε από πυροβολισμούς.
Στις 17 Νοεμβρίου 2026, οι επικεφαλής τριών χριστιανικών Εκκλησιών της Συρίας κατήγγειλαν νέες επιθέσεις και απαγωγές χριστιανών, εκφράζοντας έντονη ανησυχία για την ασφάλειά τους. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε την πολύνεκρη τρομοκρατική επίθεση στον ελληνορθόδοξο ναό του Προφήτη Ηλία στη Δαμασκό, τον Ιούνιο του 2025, όπου σκοτώθηκαν 25 άνθρωποι.
Εκεί πού είναι η ίδια ευαισθησία;
Εκεί γιατί δεν βλέπουμε την ίδια κινητοποίηση; Γιατί δεν βγαίνουμε με σημαίες; Γιατί δεν ακούμε τις ίδιες δυνατές φωνές διαμαρτυρίας;
Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται ή αντιδρούν. Ούτε ότι πρέπει να σταματήσουμε να μιλάμε για την Παλαιστίνη προκειμένου να μιλήσουμε για τη Συρία. Αναρωτιέμαι όμως γιατί ορισμένες τραγωδίες καταφέρνουν να συγκεντρώνουν τεράστια δημοσιότητα, ενώ άλλες μοιάζουν να περνούν σχεδόν απαρατήρητες.
Γιατί όταν ένα παιδί χάνει τη ζωή του, όταν μια οικογένεια ξεριζώνεται, όταν αθώοι άνθρωποι δολοφονούνται εξαιτίας της θρησκείας ή της καταγωγής τους, ο ανθρώπινος πόνος δεν έχει εθνικότητα.
Δεν έχει θρησκεία. Δεν έχει πολιτική ταυτότητα. Δεν υπάρχουν ζωές πρώτης και δεύτερης κατηγορίας.
Και η πραγματική ευαισθησία για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορεί να ενεργοποιείται επιλεκτικά, ανάλογα με το ποια σημαία κρατάμε.
Ο σεβασμός ξεκινά από τον τόπο μας
Επιστρέφοντας στη Λίμνη του Αγίου Νικολάου, θέλω να πω κάτι πολύ απλό.
Αγαπώ αυτή την πόλη. Και με ενοχλεί να βλέπω δημόσιους χώρους να μετατρέπονται σε επιφάνειες όπου ο καθένας γράφει ό,τι θέλει, χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες.
Δεν με ενδιαφέρει αν το σύνθημα προέρχεται από τη μία ή την άλλη πολιτική πλευρά. Δεν θα άλλαζε η άποψή μου αν το περιεχόμενό του ήταν διαφορετικό.
Ο δημόσιος χώρος δεν είναι προσωπική ιδιοκτησία κανενός.
Υπάρχουν τρόποι να διαμαρτυρηθείς. Να οργανώσεις μια συγκέντρωση. Να γράψεις ένα άρθρο. Να δημοσιεύσεις μια άποψη. Να ενημερώσεις, να κινητοποιήσεις, να βοηθήσεις έμπρακτα ανθρώπους που υποφέρουν.
Δεν χρειάζεται να καταστρέψεις κάτι για να ακουστείς.
Και σίγουρα δεν μπορείς να επικαλείσαι τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια όταν την ίδια στιγμή αδιαφορείς για τον σεβασμό σε όσα ανήκουν στην κοινωνία.
Θα ήθελα, λοιπόν, να δω την ίδια αποφασιστικότητα που κάποιοι δείχνουν γράφοντας συνθήματα στους τοίχους, να τη δείχνουν και σε πράξεις αλληλεγγύης, προσφοράς και προστασίας του τόπου μας.
Γιατί τελικά, η ουσία δεν βρίσκεται στο πόσο δυνατά φωνάζεις για όσα πιστεύεις.
Βρίσκεται στο τι κάνεις πραγματικά γι’ αυτά.
Υπερασπιστείτε όποιον λαό θέλετε. Διαμαρτυρηθείτε για όποια αδικία θεωρείτε σημαντική. Υψώστε τη φωνή σας για κάθε ανθρώπινη ζωή. Αλλά αφήστε την πόλη μας έξω από τις μπογιές και τους βανδαλισμούς.
Η Λίμνη του Αγίου Νικολάου δεν ανήκει σε καμία ιδεολογία, σε κανένα κόμμα και σε κανένα κίνημα.
Ανήκει σε όλους μας.
Και αν πραγματικά θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο προς το καλύτερο, ας ξεκινήσουμε δείχνοντας λίγο περισσότερο σεβασμό στον τόπο όπου ζούμε.
- Ακολουθήστε το cna.gr στο Google News για όλες τις τελευταίες εξελίξεις.
- Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Κρήτη, την Ελλάδα και όλο τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, με εγκυρότητα και αξιοπιστία, στο cna.gr.
- Ακολουθήστε το cna.gr στο Facebook
- Ακολουθήστε το cna.gr στο Twitter
- Ακολουθήστε το cna.gr στο YouTube
- Ακολουθήστε το cna.gr στο Instagram

