To «ψώνιο» να είσαι εκπαιδευτικός (της Ιωάννας Κριτσωτάκη)

477

Αλήθεια, γιατί ν’ ακολουθήσει κάποιος αυτόν τον κλάδο??

α)Για τη δόξα??

β)Για τα λεφτά??

Κι’ όμως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΞΑ, ΟΥΤΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ…

ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ Η ΧΑΡΑ…, που λέει και το γνωστό τραγούδι…

Οι εκπαιδευτικοί δεν είμαστε επιστημονικές αυθεντίες που επιβάλλουμε τη γνώση, αλλά την προσφέρουμε στους μαθητές μας, ΜΑΖΙ με τους μαθητές μας… Εμπιστοσύνη και από τις δυο πλευρές…

Η αμηχανία της πρώτης φοράς σε σχολική τάξη δε ξεχνιέται ποτέ…Εκείνα τα μάτια των εφήβων, τα καθαρά, οι αυθόρμητες αντιδράσεις τους… Το γέλιο, τα λάθη, γιατί από τα λάθη οδηγούμαστε στα σωστά… Το κάθε παιδί, ο κάθε μαθητής, η κάθε ψυχή είναι μοναδική…

Εναλλακτικοί τρόποι μάθησης για να συμμετάσχει το κάθε παιδί, με βάση τα ταλέντα και τις ανάγκες του… Οι εκπαιδευτικοί τολμούν, εφευρίσκουν… Έχετε “παίξει” ποτέ ΡΟΥΚ ΖΟΥΚ με τις διαφορές Ρωμαιοκαθολικών – Ορθοδόξων, έχετε κάνει μάθημα στον κεντρικό κύκλο του γηπέδου μπάσκετ μιλώντας για την “ΕΠΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥΣ ΟΜΙΛΙΑ”….??

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ , ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΤΑΞΗ… ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΚΙΑ ΑΚΟΥΝΗΤΑ, ΑΚΙΝΗΤΑ, ΑΜΙΛΗΤΑ… ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ, ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ, ΓΕΛΟΥΝ, ΔΕΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΚΙΝΗΣΗ ΤΟΥΣ… ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΟΛΗ Η ΜΑΓΕΙΑ!!!!

ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ δεν είμαστε απλά δημόσιοι υπάλληλοι με τη στενή γραφειοκρατική έννοια του όρου… Δεν διεκπαιρεώνουμε απλά την εργασία μας… ΔΙΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ ΕΥΑΤΟΥ ΜΑΣ, ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ, ΤΗΣ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΜΑ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕΝΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ…

ΚΑΙ ΟΣΑ ΚΙ’ ΑΝ ΔΩΣΟΥΜΕ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΙ, ΔΕΝ ΑΦΑΙΡΟΥΝΤΑΙ, ΔΕ ΧΑΝΟΝΤΑΙ, ακόμα και όταν τα παιδιά τελειώσουν το σχολείο…

Κι’ ας με συγχωρήσετε για το αδόκιμο της φράσης, αλλά ΓΟΥΣΤΑΡΩ το καθηγητηλίκι….Ποιός ξέρει, ίσως και να’ναι ένας τρόπος για να παραμείνει η ψυχή μου νέα…