Προοδευτικά

Τι θέλουμε στον αιγιαλό και τις παραλίες;

Η παρθένα αμμουδιά με τα κρυστάλλινα νερά είναι δυστυχώς μια χίμαιρα. Παντού στην Ελλάδα βρίσκεις πλαστικά και πετρέλαια που ξεβράζει το κύμα. Στις προσβάσιμες παραλίες θα βρεις κι αποτσίγαρα, αποφάγια, και κόπρανα κατοικίδιων. Κι αν υπάρχει δρόμος θα έχει και σημάδια από ρόδες. Όπως και σε πολλά άλλα πράγματα, πολλοί συμπολίτες μας εκλαμβάνουν την ελευθερία πρόσβασης ως ασυδοσία και την αναρχία ως ευδαιμονία.

Ένας συντοπίτης μου παραπονέθηκε τις προάλλες πως ήθελε να προσεγγίσει στην αμμουδιά ενός ξενοδοχείου, αλλά τον σταμάτησαν. Μετά μου είπε πως ήταν με τζετ-σκι, δηλαδή ήταν παράνομος. Ακόμα χειρότερα, νόμιζε πως η ελευθερία πρόσβασης σημαίνει και να βάλει φωτιά να ψήσει. Νόμιζε πως η αυθαιρεσία ήταν «δικαίωμα». Αντιστοίχως, «δικαίωμα στην αυθαιρεσία» ζητάνε και όσοι Δήμοι ή ιδιώτες μπαζώνουν ή χτίζουν. Γιατί;

Αν και ο νόμος επιτρέπει τα έργα, η διαδικασία έγκρισης είναι γραφειοκρατικός Γολγοθάς. Δεκάδες υπηρεσίες εμπλέκονται, γιατί δεν υπάρχει σχεδιασμός. Αντί για συγκεκριμένα σχέδια, η Πολιτεία θεσπίζει γενικόλογες απαγορεύσεις με νόμους που καταπατούνται καθημερινώς.

Ακόμα χειρότερα, η κυβέρνηση προσπαθεί με εισπρακτική νοοτροπία να κάνει «νομιμοποίηση αυθαιρέτων», δηλαδή ομολογεί ευθέως πως περνά νέους νόμους ώστε να διορθώσει τη ζημιά από όσους δεν εφαρμόστηκαν. Και με πρόσχημα τη διευκόλυνση των επενδύσεων, αίρει τις γενικές απαγορεύσεις χωρίς να τις αντικαθιστά με χωροταξικό σχεδιασμό και χρήσεις γης. Κυνηγάμε αενάως την ουρά μας.

Πρέπει κάθε επενδυτής που φέρνει λεφτά και νέες δουλειές στη χώρα μας να λαμβάνει συγκεκριμένες απαντήσεις όταν ψάχνει πού να επενδύσει. Όχι να τον στέλνουν από τον Άννα, στον Καϊάφα, στον Πόντιο Πιλάτο. Να ενημερώνεται από την Πολιτεία με ακρίβεια και σαφήνεια για το ποια εκμετάλλευση και ποια επιχειρηματική δραστηριότητα επιτρέπεται, σε όλη τη χώρα.

Το σωστό θα ήταν να είχαμε χαράξει παντού τον αιγιαλό και την παραλία, με τρόπο απολύτως συγκεκριμένο, όπως θα έπρεπε να είχε γίνει και με τους δασικούς χάρτες, το κτηματολόγιο, τον χωροταξικό σχεδιασμό και τις χρήσεις γης. Χρειαζόμαστε μελετημένη σχεδίαση σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας, με μετρημένες περιβαλλοντικές επιπτώσεις.

Το σωστό θα ήταν, επίσης, να είχαμε τακτικές περιπολίες του λιμενικού και της αστυνομίας, τακτικές δράσεις απορρύπανσης και πρόληψης, έλεγχο και ρύθμιση της πρόσβασης από αυτοκίνητα και ζώα, διευκολύνσεις για ΑΜΕΑ και διασφάλιση της ποιότητας υπηρεσιών παντού. Μπορεί να φαίνονται πολλά, αλλά τα κάνουμε ήδη με τις Γαλάζιες Σημαίες.
Έχοντας υπάρξει ο ίδιος διαχειριστής πιστοποιημένης παραλίας για αρκετά χρόνια, ξέρω καλά το πώς επιβάλλεται η καθαριότητα, η περιβαλλοντική διαχείριση, η ασφάλεια, η υγιεινή, και η πρόσβαση ΑΜΕΑ. Θεωρώ πως η Γαλάζια Σημαία θα μπορούσε κάλλιστα να είναι υποχρεωτική πιστοποίηση για οποιαδήποτε χρήση σε παραλία, με εποπτεία του Δήμου και επιβάρυνση των ιδιωτών.

Σε μια παραλία με Γαλάζια Σημαία, όπως στο Λασίθι (όπου έχουμε τις περισσότερες στην Ελλάδα), ο ξένος επισκέπτης έχει παγκοσμίως διαφημισμένη διασφάλιση ποιότητας. Από την άλλη, όμως, όσοι ζούμε εδώ ξέρουμε και τι πλαστικά ξεβράζει το μελτέμι στον κόλπο του Μιραμπέλου. Μάθαμε καλά πως οι άψογες παραλίες κοστίζουν. Και δεν πληρώνουμε μόνον για την καθαριότητα.

Σε μια άψογη παραλία πρέπει και οι ναυαγοσώστες να εκπαιδευτούν και να μισθοδοτηθούν, οι ράμπες αμαξιδίων να κατασκευαστούν, το νερό και το τηλέφωνο ανάγκης να πληρωθούν. Τα έξοδα διαχείρισης και προστασίας των παραλιών μπορούν κάλλιστα να έρθουν από χρέωση εκείνων που αγοράζουν υπηρεσίες, καθώς κι από πρόστιμα σε όσους συλλαμβάνονται να παρανομούν. Ακόμη και για τις ερημικές παραλίες, όπου πρέπει να θεσπίσουμε μέτρα εποπτείας και καθαρισμού, θα έχουμε το κόστος των φορέων διαχείρισης και των δυνάμεων εποπτείας κι ασφαλείας.

Όλες αυτές οι προτάσεις βρίσκουν απήχηση κι εφαρμογή ανά την Ευρώπη. Δυστυχώς, όμως, στο δημόσιο διάλογο κυριαρχούν οι ακραίες και όχι οι μετριοπαθείς φωνές· ρέπουμε προς το λαϊκισμό γενικά. Προτιμούμε να απορρίπτουμε κάθε πρόταση αλλαγής, αντί να κάνουμε τη σωστή πρόταση αλλαγής. Ας σοβαρευτούμε επιτέλους.

(Ο Φ.Κοκοτός είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής με τις ΓΕΦΥΡΕΣ)

Φώτης Κοκοτός

Ο Φώτης Κοκοτός είναι επιχειρηματίας του τουρισμού και των κατασκευών, Διευθύνων Σύμβουλος της Elounda Real Estate Development, και μέλος της διοίκησης της Ελούντα Α.Ε., της οικογενειακής ξενοδοχειακής επιχείρησης στην οποία εργάστηκε από μαθητής Γυμνασίου. Ασχολείται με μελέτες και κατασκευές έργων τουριστικής φύσης (ξενοδοχεία, σπα, συνεδριακά, κ.ο.κ.) ενώ ταυτόχρονα επενδύει στην ανάπτυξη παραθεριστικών τουριστικών κατοικιών. Αρθρογραφεί τακτικά στον ημερήσιο τύπο σχετικά με τον Τουρισμό, το Περιβάλλον, και θέματα πολιτικής επικαιρότητας, όντας υποψήφιος βουλευτής Λασιθίου με τη ΔΡΑΣΗ. Είναι απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών, όπου πρώτευσε στην τάξη του, και αποφοίτησε με άριστα επίσης από το Τμήμα Φυσικών Επιστημών του Cambridge University στο Ηνωμένο Βασίλειο και της Σχολής Πολιτικών και Περιβαλλοντικών Μηχανικών του UCLA στις ΗΠΑ, ενώ γνωρίζει άπταιστα την Αγγλική γλώσσα, πολύ καλά τη Γερμανική, καλά την Ιταλική, ενώ ομιλεί επίσης τη Γαλλική και Ισπανική. Υπηρέτησε τη θητεία του ως αλεξιπτωτιστής σε επίλεκτη μονάδα ειδικών αποστολών (Ε.Τ.Α.), και ασχολείται με την ελεύθερη πτώση, την ιστιοπλοΐα, το water polo, και εν γένει με τα σπορ. Διαβάζει κλασσική νεοελληνική λογοτεχνία, σύγχρονη οικονομική και πολιτική ανάλυση, καθώς και επιστημονικές επιθεωρήσεις έρευνας και τεχνολογίας. Γεννηθείς το 1974, είναι πατέρας τριών κοριτσιών με τα οποία θα ήθελε να μπορεί να περνά περισσότερο χρόνο καθώς ταξιδεύει συχνά για δουλειές.
Close