Γιάννης Γουλιδάκης: Απαντήσεις σε δημοσιεύματα που συνδέουν την Ιεράπετρα με βαρείς χαρακτηρισμούς

Πιστεύαμε ότι η Δημοτική αρχή, ο Δήμαρχος ή έστω κάποιος Αντιδήμαρχος, θα έμπαινε στον κόπο να απαντήσει στα δημοσιεύματα που ευρέως κυκλοφορούν με τον βαρύγδουπο και απαξιωτικό τίτλο «Ιεραπετρα Εθνική ντροπή». Οι ελπίδες μας αποδείχτηκαν φρούδες. Παίρνουμε λοιπόν το θάρρος και την πλήρη ευθύνη των γραφομένων μας, να απαντήσουμε σε όλους αυτούς που με τον ένα ή άλλο τρόπο συντάχτηκαν με αυτές τις κατάπτυστες αναρτήσεις.

Εθνικη ντροπή λοιπόν κυρίες και κύριοι δεν είναι η Ιεράπετρα.

Εθνική ντροπή είναι να την κατηγορείς, ενώ έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όριά της για να αντιμετωπίσει μια κατάσταση που το κράτος αδυνατεί να διαχειριστεί.

Η Ιεράπετρα δεν είναι μια πόλη απάνθρωπη, είναι μια πόλη εξαντλημένη με ανεπαρκείς υποδομές φιλοξενίας, χωρίς το αναγκαίο προσωπικό, με αποδεκατισμένες υπηρεσίες και υποδομές που δεν μπορούν να σηκώνουν επ’ άπειρον το βάρος μιας τέτοιας κρίσης.

Κι όμως, έχει περιθάλψει εκατοντάδες ανθρώπους που έφτασαν στις ακτές της.

Έχει προσφέρει πέρα και πάνω από τις δυνατότητές της.

Έχει δώσει ό,τι μπορούσε, συχνά χωρίς να διαθέτει ούτε τα στοιχειώδη μέσα.

Και αντί να αναγνωριστεί αυτή η προσπάθεια, βρίσκεται τώρα απολογούμενη απέναντι σε όσους ανακάλυψαν την ανθρωπιά από την ασφάλεια και την άνεση της δικής τους καθημερινότητας.

Είναι εύκολο να κουνάς το δάχτυλο, δύσκολο είναι να αναλαμβάνεις ευθύνες.

Και αλήθεια, ποιοι είναι αυτοί που εμφανίζονται ως τιμητές της Ιεράπετρας;

Με ποια γνώση της πραγματικής κατάστασης, με ποια εικόνα των δυνατοτήτων και των αντοχών της πόλης, με ποια επίγνωση των ελλείψεων σε προσωπικό, χώρους και υποδομές, αποφασίζουν να αποδώσουν συλλογικές ευθύνες στους ανθρώπους της;

Από την άνεση του καναπέ είναι εύκολο να μοιράζουν πιστοποιητικά ανθρωπιάς και να καταδικάζουν ολόκληρες κοινωνίες.

Μόνο που η πραγματική ζωή δεν είναι ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Πόσο εύκολη είναι, αλήθεια, η ανθρωπιά από την ασφάλεια του σαλονιού μας; Πόσο ανέξοδη είναι η ηθική καταδίκη μιας ολόκληρης κοινωνίας από ανθρώπους που δεν καλούνται να διαχειριστούν την πραγματικότητα, αλλά αρκούνται να την περιγράφουν όπως τους εξυπηρετεί.

Η ανθρωπιά δεν μετριέται με το πόσο εύκολα καταγγέλλεις τους άλλους. Μετριέται με το τι προσφέρεις, με τι μέσα το προσφέρεις και πόσο αντέχεις να προσφέρεις χωρίς να σε στηρίζει κανείς.

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι οι άνθρωποι που φτάνουν εδώ πρέπει να αφεθούν απροστάτευτοι. Η αξιοπρέπειά τους είναι αυτονόητη. Αλλά εξίσου αυτονόητη είναι και η αξιοπρέπεια των κατοίκων της Ιεράπετρας, που δεν μπορεί να μετατρέπονται σε αποδιοπομπαίους τράγους κάθε φορά που η πολιτεία αποτυγχάνει να οργανώσει στοιχειωδώς τη διαχείριση μιας κρίσης.

Δεν μπορείς να απαιτείς από μια πόλη να λειτουργεί ως κράτος, όταν το ίδιο το κράτος δεν της εξασφαλίζει χώρους, ανθρώπους και μέσα.

Δεν μπορείς να απαιτείς απεριόριστες αντοχές από μια κοινωνία που ήδη λειτουργεί στα όριά της και δεν δικαιούσαι να βαφτίζεις τον εξαντλημένο πολίτη ρατσιστή, επειδή τολμά να πει ότι οι δυνατότητές του τελείωσαν.

Η Ιεράπετρα δεν χρειάζεται μαθήματα ανθρωπιάς από απόσταση. Χρειάζεται έμπρακτη στήριξη, κρατική ευθύνη, προσωπικό, υποδομές και λύσεις.

Η Ιεράπετρα δεν χρειάζεται να απολογηθεί επειδή δεν μπορεί να υποκαταστήσει ένα ολόκληρο κράτος.

Το κράτος οφείλει να απολογηθεί επειδή την αφήνει να παλεύει με ανεπαρκή μέσα.

Είναι πολύ εύκολο να παριστάνεις τον τιμητή της κοινωνίας. Πολύ δυσκολότερο να σταθείς δίπλα της, να γνωρίσεις τα πραγματικά της προβλήματα και να συμβάλεις στην επίλυσή τους.

Και όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για τους μετανάστες, ας πάψουν να χρησιμοποιούν την αγωνία τους ως εργαλείο δημόσιας καταγγελίας μιας ολόκληρης πόλης. Ας απαιτήσουν από την κυβέρνηση να κάνει τη δουλειά της. Ας ζητήσουν συγκεκριμένα μέτρα και πόρους. Ας έρθουν να δουν την πραγματικότητα πριν εκδώσουν τις ετυμηγορίες τους.

Γιατί η αλληλεγγύη χωρίς ευθύνη είναι εύκολη ρητορεία. Και η ανθρωπιά που στρέφεται εναντίον ανθρώπων οι οποίοι ήδη προσφέρουν όσα μπορούν, δεν είναι δικαιοσύνη. Είναι υποκρισία.

Η Ιεράπετρα δεν ζητά χειροκρότημα. Δεν ζητά εύσημα. Ζητά να μην την αδικούν όσοι δεν γνωρίζουν την πραγματικότητά της και να μην την εγκαταλείπει η πολιτεία που έχει την ευθύνη.

Και, πάνω απ’ όλα, αρνείται να δεχτεί ότι η εξάντληση των δυνατοτήτων της αποτελεί απόδειξη έλλειψης ανθρωπιάς.

Η Ιεράπετρα δεν είναι η εθνική ντροπή. Είναι μια πόλη που δοκιμάζεται ποικιλοτρόπως, προσφέρει και εξαντλείται. Η ντροπή αρχίζει όταν κάποιοι, αντί να σταθούν δίπλα της και να απαιτήσουν λύσεις, επιλέγουν να την καταδικάσουν από μακριά.

Γιάννης Γουλιδάκης

Οικονομολόγος Α΄ τάξεως

Λασθένους 47 , ΤΚ 72200,Ιεράπετρα, Κρήτη

(  +30 2842027383