Ο βασιλιάς που αγαπούσε τις άμαξες | από τον Ακτομύθη

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα ευλογημένο βασίλειο πλάι στη θάλασσα, ζούσε ένας βασιλιάς με μεγάλη αγάπη για την εξουσία. Το όνομά του ήταν Μενεγάλιους, και η φήμη του είχε απλωθεί σε όλα τα πέρατα του τόπου — όχι για τη σοφία ή τη γενναιοδωρία του, αλλά για την αδυναμία του να ακούει τους άλλους και την εμμονή του με την εικόνα του και την αυτοπροβολή του. Του άρεσε να ποζάρει για πορτρέτα, να διατάζει, και να πιστεύει πως μονάχα εκείνος γνώριζε το σωστό.

Ο Μενεγάλιους δεν άκουγε ούτε τους υπηκόους του αλλά ούτε και τους αυλικούς του. Ό,τι κι αν του έλεγαν, εκείνος απλώς κούναγε το κεφάλι και έλεγε:

— Εγώ ξέρω καλύτερα!

Ο προκάτοχός του, ο σοφός Ζερβάντης, είχε οραματιστεί ένα έργο σπουδαίο: μια παραλιακή οδό γεμάτη δέντρα, παγκάκια και χώρους για να παίζουν τα παιδιά, όπου ο λαός θα μπορούσε να περιπατήσει και να χαρεί τη βόλτα δίπλα στη θάλασσα. Οι άμαξες θα είχαν δευτερεύοντα ρόλο, ώστε να δοθεί προτεραιότητα στον άνθρωπο και στη φύση. Είχε μάλιστα εξασφαλίσει και το απαραίτητο «χρυσάφι» για την υλοποίηση του έργου.

Όμως ο Μενεγάλιους, τυφλωμένος από την ανάγκη να ξεχωρίσει, απέρριψε τα σχέδια του προκατόχου του:

— Δεν θα συνεχίσω τα έργα του Ζερβάντη! Εγώ θα κάνω τα δικά μου!

Κι έτσι, η παραλία παρέμεινε όπως ήταν: γεμάτη άμαξες, σκόνη και σκοτάδι. Οι υπήκοοι δεν είχαν χώρο να περπατήσουν, τα παιδιά δεν έβρισκαν τόπο να παίξουν, και το βασίλειο, παρά την απαράμιλλη φυσική του ομορφιά, βυθίστηκε στη στασιμότητα.

Με τον καιρό, οι άνθρωποι άρχισαν να φεύγουν. Ταξίδευαν σε άλλα βασίλεια, εκεί όπου οι ηγέτες άκουγαν και νοιάζονταν. Ο Μενεγάλιους παρέμεινε στον θρόνο του, μα βρέθηκε μόνος. Χωρίς φίλους, χωρίς συνεργάτες, χωρίς εμπιστοσύνη.

Μια μέρα, καθώς περπατούσε στην έρημη παραλία, ο άνεμος σφύριξε παράξενα, σαν να του ψιθύριζε:

— Ο βασιλιάς που δεν ακούει, χάνει το βασίλειό του…

Τότε, για πρώτη φορά, ο Μενεγάλιους ένιωσε το βάρος της μοναξιάς και της αποτυχίας. Κατάλαβε πως η εξουσία δίχως σεβασμό και συνεργασία είναι κενή. Μα ήταν πια αργά. Το βασίλειο είχε χάσει τη ζωντάνια του, κι εκείνος έμεινε στην ιστορία ως «ο βασιλιάς που αγαπούσε τις άμαξες».

Κι έτσι, αγαπημένα μου παιδιά, ας θυμόμαστε πάντα:

Ο αληθινά καλός ηγέτης είναι εκείνος που ακούει, σέβεται και εργάζεται για το κοινό καλό.

«Ο Ακτομύθης»

Υ.Γ. Η φωτογραφία που συνοδεύει το παραμύθι είναι δημιούργημα της Τεχνητής Νοημοσύνης