STORIES

Η Γενοκτονία των Αρμενίων και το κίνημα της διασποράς για την αναγνώρισή της

Τρία χρόνια, 1,5εκατ. νεκροί, τουλάχιστον 60.000 σοροί σε μαζικό τάφο, μαζικές συλλήψεις και απελάσεις, αναρίθμητες ανθρώπινες τραγωδίες…Αυτά είναι τα ψυχρά νούμερα της συστηματικής εκστρατείας εξολόθρευσης των Αρμενίων που ζούσαν στην επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την περίοδο 1915-1917. Συνολικά στα εδάφη της φιλοξενούνταν 2.133.190 Αρμένιοι το 1914 και το 1922 ο αριθιμός αυτός είχε μειωθεί σε μόλις 387.800 ανθρώπους. Παρ’ όλα αυτά, οι μαρτυρίες, τα στοιχεία και το ντοκουμέντα βρίσκουν μέχρι σήμερα ισχυρούς αρνητές της Γενοκτονίας.

Το 2015, 100 χρόνια μετά μετά την έναρξη των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων, μόλις 20 χώρες ανά τον κόσμο έχουν χαρακτηρίσει τις πράξεις αυτές ως «γενοκτονία» αν και πυκνώνουν οι φωνές που, με αφορμή και τη φετινή θλιβερή επέτειο, πιέζουν για την αναγνώριση αυτών των πράξεων με τον χαρακτηρισμό που οφείλουν στους νεκρούς, τους διωκόμενους, τους συγγενείς τους και τους απογόνους τους. Πολέμιος αυτής της προσπάθειας, είναι βέβαια η Τουρκία η οποία αντιδρά και απειλεί. Προσφάτως δεν δίστασε να…ανακαλέσει στην τάξη το Πάπα Φραγκίσκο ο οποίος αναφέρθηκε στο ιστορικό γεγονός με τον όρο «γενοκτονία» ενώ ανακάλεσε τον πρέσβη της στο Βατικανό όσο και τον πρέσβη της στην Αυστρία μετά από ψήφισμα του κοινοβουλίου με το οποίο επίσης αναγνωρίζεται η Γενοκτονία των Αρμενίων.

Σημειώνεται πως μεταξύ των χωρών που δεν έχουν επίσημα αναγνωρίσει τη γενοκτονία, είναι και οι ΗΠΑ αλλά και το Ισραήλ παρά τα βιώματα του Ολοκαυτώματος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα

Οι Αρμένιοι ζούσαν διαμοιρασμένοι σε εδάφη της Ρωσικής και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από τα τέλη του 19ου αιώνα είχαν στοχοποιηθεί ως «αποσχιστές» από το παλάτι των Σουλτάνων και οι διωγμοί δεν ήταν άγνωστες για τη μειονότητα ενώ πρώτος σταθμός στη γενοκτονία των Αρμενιών θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν οι μαζικές σφαγές στο Σασούν, το 1894.

Οι αρχές του 20ου αιώνα έφεραν την ανάδυση του εθνικισμού, ο οποίος βρήκε στέγη και στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Νεότουρκοι επικράτησαν το 1908 αλλά παρά τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί για τη βελτίωση της θέσης των χριστιανών οι οποίοι καταπιέζονταν, η πραγματικότητα τις διέψευσε. Μόλις το 1909 ήρθαν νέοι διωγμοί στα Άδανα. Ακόμη και αυτή όμως μόνο ο προάγγελος όσων θα ακολουθούσαν.

Οι δυο αυτοκρατορίες που «φιλοξενούσαν» μειονότητες Αρμενίων, Οθωμανική και Ρωσική, βρέθηκαν κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου σε αντίπαλα στρατόπεδα και η ανησυχία της πρώτης πως η δεύτερη υποδαυλίζει τις αποσχιστικές τάσεις που «έβλεπε» η δεύτερη στη μειονότητα, εντάθηκαν.

Η γενοκτονία των Αρμενίων έμεινε ατιμώρητη – κυρίως εξαιτίας των συμμαχιών που είχαν διαμορφωθεί εκείνη την περίοδο- ενώ εκτιμάται πως προετοίμασε το έδαφος για το Ολοκαύτωμα από το ναζιστικό καθεστώς.

Η Τουρκία δεν παραδέχθηκε ποτέ πως ο σφαγιασμός των Αρμενίων συνιστά «γενοκτονία», αμφισβητεί πως εκτελέστηκαν 1,5εκατ. άνθρωποι και υποστηρίζει πως οι νεκροί ανήλθαν σε περίπου 300.000 και πάντα στο πλαίσιο μίας επιχείρησης καταστολής μόνο όσων «συνεργάστηκαν» με τις ρωσικές δυνάμεις εισβολής στην ανατολική Τουρκία.

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button
Close