Εκούσια Πλάνη

Η αυγή της συμμορίας στο λυκόφως της δημοκρατίας

Η δημοκρατία πάσχει, επειδή καλοπιάνει τα κωλόπαιδα και τους αλήτες. Δυστυχώς η νεοελληνική δημοκρατία της μεταπολίτευσης είναι μια Ελληνίδα μάνα, που φτιάχνει αγόγγυστα ιδιαίτερο φαγητό στον κανακάρη της, όταν εκείνος δεν τρώει …μπάμιες.

Η δημοκρατία μετά τη χούντα δεν καλλιέργησε την ιδιότητα του πολίτη (citizenship), αλλά την ιδιότητα του καλοπερασάκια ή του καπάτσου, εκείνου που ευδοκιμεί παρασιτικά εις βάρος των εργαζομένων κορόιδων και των θεσμών της ισονομίας. Καθώς εδραιωνόταν κοινοβουλευτικά η δημοκρατία και επικρατούσε κοινωνική ειρήνη στην Ελλάδα, ενέσκηψε ο θυελλώδης Δόκτωρ Ζιβάγκο και αντί ενός πολίτη (citizen) διαμόρφωσε τον homo pasokus, που μεσουράνησε αισθητικά στις λαϊκές πίστες και έδρεψε ηθικές δάφνες με τα πακέτα Ντελόρ. Εν πάση περιπτώσει, αγκάλιασε ασμένως την διάθεση χουντικών συνδικαλιστών να δηλώσουν ακραιφνείς «πρασινοφρουροί» και έκανε βουλευτές κάποιους πωγωνοφόρους ευρωλιγούρηδες με σαγιονάρες και μαύρο νύχι. Τα πιο επιφανή στελέχη του ήσαν αριστεροί, που προσχώρησαν προσφυώς στο πασοκικό συμπίλημα, για να σταδιοδρομήσουν κοινοβουλευτικά σε λαϊκές περιφέρειες ως αντικομμουνιστές!

Η μεταπολιτευτική δημοκρατία έδωσε χώρο ύπαρξης σε παράσιτα. Οι φίλοι μου μετριοπαθώς υποστηρίζουν ότι μια δημοκρατία το επιτρέπει αυτό, αλλά η άποψή τους ασφαλώς είναι ασπόνδυλη. Η δημοκρατία δεν επιτρέπει την ασυδοσία και απέναντί της οφείλει να προτάσσει το γενικό συμφέρον. Η δημοκρατία δεν είναι ζυμάρι που πλάθεται από τα παράσιτα, αλλά πρέπει να ορίζει τα δικά της αδιαπραγμάτευτα όρια για λόγους διαπαιδαγώγησης του πολίτη, για λόγους κοινωνικής ειρήνης και διασφάλισης του γενικού συμφέροντος. Στη δημοκρατία η δικαστική και η εκτελεστική εξουσία οφείλουν να αναλαμβάνουν και αυτεπαγγέλτως καθήκοντα, για να προστατεύουν το γενικό όφελος από την ασυδοσία και τις κακουργηματικές πράξεις των αυτόκλητων ραβδούχων της πολιτικής, κοινωνικής και ηθικής τάξης. Όσοι τους ψηφίζουν δεν είναι φονιάδες, αλήτες ή παράφρονες και λούμπεν. Είναι μάλλον άνθρωποι σε απόγνωση, που επιλέγουν απελπισμένα κάποιους «τιμωρούς», για να εκδικηθούν την κοινωνική περιθωριοποίηση και την φτώχεια τους, εφόσον χάθηκε η πίστη τους στο αφερέγγυο πολιτικό σύστημα.



Το ελληνικό κοινοβούλιο, λοιπόν, φιλοξενεί ένα ναζιστικό κόμμα που ψηφίστηκε από το εκλογικό σώμα. Δεν επιτρέπεται από το ελληνικό Σύνταγμα να τεθεί εκτός νόμου το εν λόγω κομματικό μόρφωμα, ούτε η ελληνική έννομη τάξη προέβλεπε την δίωξη όσων διαπράττουν συστηματικά πράξεις πολιτικής βίας. Ωστόσο, βάσει των διατάξεων του κοινού ποινικού δικαίου, οι νεοναζί μπορούν να διωχθούν για αντιποίηση αρχής και για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης,  εφόσον επιδιώκουν, λόγω μισαλλοδοξίας, απρόκλητες σωματικές βλάβες εις βάρος τρίτων,  μεταναστών και ιδεολογικών αντιπάλων τους. Εξάλλου, οι αξιόποινες πράξεις του αντιρατσιστικού νόμου  διώκονται αυτεπαγγέλτως.

Η εγκληματική δράση των νεοναζί μπορεί να περιοριστεί, αν απομονωθούν, όχι μόνο πολιτικά, αλλά κοινωνικά και επικοινωνιακά. Το τελευταίο είναι δύσκολο, διότι το αίμα «πουλάει». Να θυμόμαστε ότι τον δρόμο της γοητευτικής νομιμότητας έστρωσε ο εκλιπών από το εθνικό κοινοβούλιο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός και τα επιφανή στελέχη του, που υπουργοποιήθηκαν μόλις προσχώρησαν ως καλοί Σαμαρείτες στη κυβερνητική δεξιά. Τους νεοναζί νομιμοποιούν οιονεί και κάποιοι  γραβατοφορεμένοι περισπούδαστοι λιμοκοντόροι που κοάζουν περί του ενδεχομένου μιας σοβαρής κομματικής δεξιάς συγκυβέρνησης και ήδη το αβγό του φιδιού εκκολάπτεται επισήμως.

Ο πρωθυπουργός νομίζει ότι θα καρπωθεί ξανά «κάλπικα ψηφουλάκια» και δεν διατάσσει να διωχθούν επειγόντως οι νεοναζί ως εγκληματίες. Δεν έχει ιδέα τι εστί γκανγκστερική οργάνωση. Αφήνει την Εισαγγελία «να μελετά το ενδεχόμενο να αποδοθεί κατηγορία περί σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και να διωχθούν σε βαθμό κακουργήματος μέλη, στελέχη ή βουλευτές» της νεοναζιστικής παραμόρφωσης. Όσο αφήνει η πολιτεία χώρο να αναπτύσσονται τέτοια θεσμικά παράσιτα και δεν δρα αστραπιαία και αμείλικτα με γνώμονα το κοινό συμφέρον και το γενικό όφελος, τότε αναπόδραστα η δημοκρατία πάσχει. Ο καπετάνιος δεν κουμαντάρει το σκάφος, όταν δεν πατάσσει την ανταρσία ακαριαία. Οι μούτσοι θα πάρουν το πλοίο και θα σηκώσουν το μαύρο πειρατικό μπαϊράκι.

Κοντολογίς, νομίζω ότι το φαινόμενο είναι πολύ πιο σύνθετο από μια απλή πολυπλόκαμη μαφιόζικη οργάνωση και ότι οι σχέσεις του ακατανόμαστου κόμματος με το παρακράτος και άλλες κρατικές υπηρεσίες μπορεί να είναι ακόμη πιο περίπλοκες, εφόσον –μας λένε οι αυτόπτες μάρτυρες- στο ένα μέτρο της δολοφονίας παρίσταντο ένστολοι της εκτελεστικής εξουσίας. Στο λυκόφως της δημοκρατίας προβάλλει θριαμβευτική η αυγή του συμμορίτη και οικοδομείται ο πρόστυχος παρασιτικός παράδεισος της αλητείας και του φόβου. Αυτός ο γκανγκστερικός παράδεισος  είναι η ταφόπλακα του γενικού συμφέροντος και της κοινωνικής ειρήνης. Οι ανήσυχοι και ικανοί νέοι δεν θα ζήσουν σε τέτοια κόλαση και φεύγουν από την χώρα. Απέναντι σε αυτούς και στους γονείς τους, που θα μείνουν πίσω, ας αναλάβει ευθύνη ο πρωθυπουργός. Αλλιώς, θα άρχει υπό την ανοχή των συμμοριτών και των ομοδόξων τους, που φαίνεται να προσδοκεί ότι θα τον στηρίζουν κοινοβουλευτικά στον αιματοβαμμένο καραγκιόζ-μπερντέ της τρικλίζουσας δημοκρατίας μας.

Κώστας Θεολόγου

Κώστας Θεολόγου

Ο Κώστας Θεολόγου είναι επίκουρος καθηγητής Ιστορίας και Φιλοσοφίας του Πολιτισμού στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη (4.10.1960). Έχει διδακτικά καθήκοντα στο ΕΜΠ από το 2006. Παράλληλα διδάσκει (από το 2009) Ανθρωπογεωγραφία και Υλικό Πολιτισμό της Ευρώπης ως Σύμβουλος Καθηγητής στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο στη Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών. Σε μεταπτυχιακό επίπεδο διδάσκει στο Τμήμα Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας των Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, και στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ. Δίδαξε από το 2010 στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Έχει δημοσιεύσει βιβλία, σημειώσεις μαθημάτων για διδακτικές ανάγκες, εργασίες σε ξενόγλωσσα και ελληνικά περιοδικά ή/και συλλογικούς τόμους, μεταφράσεις και επιμέλειες βιβλίων, κριτικά άρθρα σε εφημερίδες, περιοδικά κ.α. Είναι απόφοιτος του Πειραματικού Σχολείου Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1978). Σπούδασε Νομικά και Πολιτική Επιστήμη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1983). Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (Paris-I, Panthéon Sorbonne) στην Κοινωνική Ιστορία και Κοινωνική Θεωρία με τον Jean-Marie Vincent, εισηγητή της Σχολής της Φραγκφούρτης στη Γαλλία (1986). Το διδακτορικό δίπλωμά του από τον Τομέα Ανθρωπιστικών, Κοινωνικών Επιστημών και Δικαίου (ΑΚΕΔ) της Σχολής Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών (ΣΕΜΦΕ) του ΕΜΠ (2006) επικεντρώνεται στη διαμόρφωση συλλογικής ταυτότητας και στη Φιλοσοφία του Αστικού Πολιτισμού και της Τεχνολογίας. Η κύρια θεματική περιοχή της έρευνάς του είναι ο πολιτισμός και οι συνιστώσες του και οι περιοχές της περιλαμβάνουν ενδεικτικά την πολιτισμική σύμμειξη (acculturation), κομβική έννοια για την φάση διαμόρφωσης πολυπολιτισμικών σφαιρών σε όλο τον κόσμο, τη σχέση ιδιωτικού και δημόσιου χώρου και την ιδιότητα του πολίτη (Citizenship) στην ελληνική κοινωνία, τη σχέση Φιλοσοφίας, Κουλτούρας και Τέχνης, τον μηχανισμό διαμόρφωσης προτύπων κατανάλωσης κ.α.

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button
Close