Εκκλησία Online

Η ομιλία του Ιερομ. Ευγενίου Καρακωνσταντάκη

Στη λειτουργική γλώσσα της Εκκλησίας μας η σημερινή Κυριακή λέγεται Κυριακή Πέμπτη των Νηστειών. Είναι η τελευταία Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η οποία ολοκληρώνεται το Σάββατο του Λαζάρου, οπότε και θα ψάλλουμε προς τον Φιλάνθρωπο Κύριό μας «Τήν ψυχωφελή πληρώσαντες Τεσσαρακοστήν, καί τήν Ἁγίαν Ἑβδομάδα τοῦ Πάθους σου, αἰτοῦμεν κατιδεῖν …, τοῦ δοξάσαι ἐν αὐτῇ τά μεγαλεῖά σου καί τήν ἄφατον δι’ ἡμᾶς οἰκονομίαν σου, ὁμοφρόνως μελωδοῦντες· Κύριε δόξα σοι».

Οι τα πάντα καλώς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες όρισαν μετά την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως να αναγινώσκουμε στις θείες Λειτουργίες, τις περικοπές εκείνες του Ευαγγελίου που αναφέρονται στα γεγονότα που προηγήθηκαν χρονολογικά της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Μας προετοιμάζει έτσι για τα επερχόμενα μεγάλα γεγονότα. Η Αγία μας Εκκλησία μας προτείνει με αυτόν τον τρόπο να συμ-πορευθούμε και να συν-ανέβουμε με τον Χριστό.

caffeine adv2020b

Στις περικοπές αυτές ακούμε, μαζί με τους μαθητές, τον Χριστό να μιλά για τον θάνατό Του. Σήμερα μάλιστα τον ακούσαμε να δίνει πολλές λεπτομέρειες, οι οποίες όλες επαληθεύθηκαν: παραδοθήσεται τοῖς ἀρχιερεύσι καί τοῖς γραμματεύσι, καί κατακρινοῦσιν αὐτόν θανάτῳ καί παραδώσουσιν αὐτόν τοῖς ἔθνεσι, στους Ρωμαίους που ήταν εθνικοί, ειδωλολάτρες δηλαδή, καί ἐμπαίξουσιν αὐτῷ καί μαστιγώσουσιν αύτῷ καί ἐμπτύσουσιν αὐτῷ καί ἀποκτενοῦσιν αὐτόν. Μιλά όμως και για την Ανάστασή Του την τρίτη ημέρα, μη χωρίζοντάς την από τον Σταυρό, μην αφήνοντας περιθώρια απελπισίας και απογνώσεως.

Σε αυτήν την πορεία μετέχουμε κι εμείς. Όταν ελάβαμε το Άγιο Βάπτισμα, ελάβαμε τον ίδιο τον Χριστό, η ζωή του Χριστού έγινε ζωή μας, αφού «ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε». Με το Βάπτισμα και την είσοδό μας στο Σώμα του Χριστού, την Εκκλησία, αποτυπώνεται πάνω μας η μορφή του Χριστού. Έτσι οι δυσκολίες της ζωής, που ούτως ή άλλως είναι αναπόφευκτες, σε εκείνους που
ακολουθούν τον δρόμο του Χριστού ανάγονται σε σταυρική πορεία. Δεν μένουμε όμως εκεί. Δεν παραμένουμε στο σκοτάδι της κατήφειας της δοκιμασίας, γιατί για εκείνους που πιστεύουν στον Χριστό και έχουν λάβει τη σφραγίδα του, πάντοτε η λύπη ξεπερνιέται και γίνεται χαρά και ανάπαυση, πάντοτε ο Γολγοθάς οδηγεί στο κενό μνημείο, πάντοτε ακούμε τη φωνή του Χριστού: ἐξέρχεσθε οἱ πιστοί εἰς τήν Ἀνάστασιν. Αυτή είναι ἡ ἐν ἡμῖν ἐλπίς.

neratzoulis neo

Αυτό λέγει σήμερα και ο Χριστός στους μαθητές του, Ιάκωβο και Ιωάννη, οι οποίοι του ζήτησαν πρωτοκαθεδρίες: οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε, δεν είναι αυτός ο δικός μου δρόμος. Ο δικός μου δρόμος είναι ανηφορικός, έχει ταπείνωση και πικρό ποτήριο θανάτου. Αυτή είναι και η απάντηση σε εκείνους που πιστεύουν ότι εάν «πηγαίνουν στην Εκκλησία», όλα θα είναι ρόδινα στη ζωή τους, ότι ποτέ δεν θα προκύψουν δυσκολίες, ότι θα έχουν αδιάπτωτη υγεία. Να το πούμε και διαφορετικά: όποιος ακολουθεί τον δρόμο του Ευαγγελίου, και θα δυσκολευθεί και θα πονέσει και αναποδιές θα έλθουν στη ζωή του και θα πικραθεί, όμως έχει την ελπίδα της Αναστάσεως να φωτίζει τον βηματισμό του, γνωρίζει ότι η δοκιμασία δεν είναι το τέρμα, αλλά μόνο το μέσο για να φτάσει στον προορισμό του.

Συμβαίνει όμως και αυτή η πορεία μας με τον Χριστό να ανακόπτεται από καιρού εις καιρόν. Η καθημερινή τύρβη, τα προβλήματα και οι πειρασμοί που μας τυραννούν, οι ατελείωτες δουλειές μας που όλο πολλαπλασιάζονται μας ωθούν στο να ξεχνούμε τον λόγο του Χριστού και τα σωτήρια αποτελέσματά του. Ξεχνάμε τον Χριστό και απομακρυνόμαστε από Εκείνον που παρέχει το αγαθό και τη ζωή. Το κενό που δημιουργείται το καλύπτουν τα πάθη, υποκατάστατα ευτυχίας, που νομίζουμε ότι μπορούν να φέρουν νόημα στη ζωή μας, με ευκολότερο μάλιστα τρόπο. Όμως εκείνα δημιουργούν ακόμα μεγαλύτερο κενό στην ψυχή του ανθρώπου, δημιουργούν ακόρεστη δίψα για περισσότερα και μεγαλύτερα πάθη. Ο άνθρωπος τότε μοιάζει με εκείνον που προσπαθεί να ξεδιψάσει με αλμυρό θαλασσινό νερό. Αδύνατο! Έτσι ο άνθρωπος παγιδεύεται σε έναν φαύλο κύκλο που μόνο η χάρη του Θεού μπορεί να τον εξαγάγει.

Σε έναν τέτοιο φαύλο κύκλο ήταν παγιδευμένη και η Αγία Μαρία η Αιγυπτία. 17 χρόνια ικανοποιούσε τα πάθη της και το μόνο που κατάφερε ήταν να μεγαλώνει ακόμη
περισσότερο τις επιθυμίες της. Όταν όμως η χάρη του Θεού την εμπόδισε να εισέλθει στον Ναό της Αναστάσεως για να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό, ήλθε σε συναίσθηση και έβαλε ένα τέλος στη ζωή αυτή. Επειδή όμως 17 χρόνια μέσα στην απόλυτη αμαρτία είναι πολλά, δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα μόνη της. Γι’ αυτό και αναζήτησε βοήθεια, μέχρι που το βλέμμα της έπεσε στην εικόνα της Παναγίας. Εκείνη έβαλε σαν εγγύηση, σαν μεσίτρια, για να αξιωθεί να προσκυνήσει το Τίμιο Ξύλο, με την υπόσχεση ότι θα αλλάξει ζωή. Μετενόησε, εξομολογήθηκε, κοινώνησε, και για 47 χρόνια μαχόταν τον πονηρό δαίμονα μέσα στην έρημο, μένοντας απροστάτευτη, άστεγη και σχεδόν άσιτη, αλλά υπό το βλέμμα του Θεού, υπό την σκέπη της Παναγίας της Εγγυήτριας.

Η πολιτεία της εξέπληξε τους αγγέλους. Η διαγωγή της μας κάνει και απορούμε για το σημείο που μπορεί να φθάσει η μετάνοια. Για την ίδια, ήταν ο δρόμος που την έφερε κοντά στον Χριστό. Είχε δοκιμάσει τον άλλο δρόμο, τον άνετο, τον κατηφορικό και την είχε οδηγήσει στο πουθενά. Διάλεξε λοιπόν τον δρόμο τον ανηφορικό προς την Άνω Ιερουσαλήμ, για να συμπορευθεί με τον Χριστό, για να συσταυρωθεί και να συναναστηθεί μαζί Του. Σήκωσε τον Σταυρό της, απαρνήθηκε τον εαυτό της και αφιερώθηκε ολοτελώς στον Χριστό. Από την ώρα που διέβη τον Ιορδάνη και βρέθηκε στην έρημο, για εκείνη δεν υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από τον Χριστό. Ο Χριστός έγινε για εκείνη τεῖχος ὀχυρό ἀπό προσώπου ἐχθροῦ, πέτρα ὑπομονῆς, παρακλήσεως ἀφορμή, εὐτονίας χορηγός, εὐψυχίας πορισμός, ἀνδρείας συναγωνιστής· συγκοιταζόμενος, συνανιστάμενος, γλυκαίνων καί εὐφραίνων αὐτῆς τήν καρδίαν τῇ παρακλήσει τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Αδελφοί μου,

Πορευόμαστε και εφέτος στην Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση, μάλλον υπό αλλιώτικες συνθήκες από αυτές που έχουμε συνηθίσει. Αυτό όμως δεν μπορεί να μας αποτρέψει από τον πνευματικό μας αγώνα. Εκείνος που ακολουθεί τον Χριστό τον έχει συνεχώς μπροστά του, δεν εκλείπει η μορφή Του από το βλέμμα του. Αυτή είναι η μνήμη Θεού που λέγουν οι Πατέρες.

Μιχάλης Καμπανός

Ονομάζομαι Καμπανός Μιχάλης. Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1998 και είμαι ο τρίτος σε σειρά γέννησης από τετράδυμα. Εγκύκλιες σπουδές ολοκλήρωσα στον Άγιο Νικόλαο και από το 2016 εως σήμερα είμαι φοιτητής στο Τμήμα Μηχανολογίας στο Ηράκλειο. Ερασιτεχνικά μεγάλο πάθος η απαθανάτιση γεγονότων, προσώπων και από τώρα και έπειτα και η δημοσίευση.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Back to top button