Ορθοδοξία & Εκκλησία

Ο πανηγυρικός της ημέρας επί τη επετείω της μάχης των Βρυσών | της Ιωάννας Κρητσωτάκη

Σεβασμιώτατε, σεβαστοί πατέρες, κύριε βουλευτά, κύρια αντιπεριφερειάρχη, κύριε δήμαρχε, κύριοι αντιδήμαρχοι, εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης και των σωμάτων ασφαλείας, αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, αρχίζοντας, θα ήθελα, να εκφράσω την ιδιαίτερη χαρά και τιμή που με διακατέχουν, συμμετέχοντας ως ομιλήτρια, αναφερόμενη σε μια σημαντική σελίδα της τοπικής μας ιστορίας. Για την ομιλία χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από το πόνημα του Γεωργίου Πατεράκη, διδάκτορα Πανεπιστήμιου Ιωαννίνων, και από το έργο του πρωτοπρεσβύτερου Ευστράτιου Βλάχακη σχετικά με τη μάχη των Βρυσών.

Λένε πως τα μεσάνυχτα προς τη γιορτή της Μεταμορφώσεως ανοίγουν οι ουρανοί και μια Θεία Γαλήνη περιβάλλει την γη όπως η Ιερή Νεφέλη το Όρος Θαβώρ. Μακάρι να συμβεί να ανοίξουν οι ουρανοί και να στείλουν στη καμένη γη όμβρους ειρηνικούς, σαν αυτούς που σε καιρούς καλούς δίνουν ζωή στα αμπέλια, που κατά το έθιμο ευλογούμε τους καρπούς τους την ημέρα του Αφέντη Χριστού. Μακάρι μια θεόσταλτη βροχή να σταματήσει την οργή του πυρός, τη μανία της φωτιάς στην Πατρίδα μας που καίγεται αλλά και σε όλο τον κόσμο που ζει το ίδιο μαρτύριο. Μακάρι να παρέμβει ο Θείος Δημιουργός να σώσει την δημιουργία Του συγχωρώντας για άλλη μια φορά την οδυνηρή στάση μας απέναντι στη Θεία Δημιουργία.

mechanical adv 2021

apostolakis adv 2

Όλα διδάσκουν στην φύση: Γιατί την καταστρέφουμε?
Το άστρο που λάμπει στον ουρανό μας φωνάζει: Να είστε φωτεινοί!
Το δέντρο που μας δίνει τους γευστικούς του καρπούς μας λέει: Να είστε καρποφόροι!
Η μέλισσα που πηγαινοέρχεται στην κυψέλη μας τονίζει: Να είστε εργατικοί!
Το ποτάμι που τρέχει μας υπενθυμίζει: Τίποτε δεν είναι σταθερό και μόνιμο στον κόσμο!
Τα λουλούδια έχουν τη χάρη τους, μας διδάσκουν με το άρωμά τους με το μεγαλείο τους, μας μιλούν για την αγάπη του Θεού.

Σκορπούν το άρωμά τους, την ομορφιά τους σε αμαρτωλούς και δικαίους.
Το φύλλο που πέφτει από το δέντρο, διακηρύττει: Όλα στον κόσμο αυτόν είναι μάταια, όταν δεν έχουν αντίκρυσμα στον ουρανό.

swell adv 2021

Iστορική επέτειος δεν είναι μόνο παρελάσεις και πανηγυρικοί ρουτίνας. Οι ιστορικές επέτειοι αποτελούν ευκαιρία να σκύψουμε μέσα μας, όχι μόνο για να τιμήσουμε τους προγόνους μας, αλλά και για να καταλάβουμε καλύτερα τον ίδιο μας τον εαυτό και τις μεγάλες δυνάμεις που κρύβει ο καθένας μας χωριστά και όλοι μαζί ως Έθνος. Πίστη και ενότητα. Οι Έλληνες ενωμένοι κάνουμε θαύματα και ένας μόνο είναι ο εχθρός που μπορεί να μας νικήσει . Η διχόνοια που μας διασπά και αυτήν πρέπει να πολεμήσουμε πρώτα και πάνω απ’ όλα.

kingeight 2021a detorakis adv jul2021< bakaliko lagos

Κατά τη διάρκεια της Ενετοκρατίας, ο χώρος του Μιραμπέλλου αξιοποιήθηκε στο έπακρο με την ανέργεση του ομώνυμου φρουρίου αποτελώντας την έδρα της καστελανίας που υπαγόταν στην περιφερειακή διοίκηση του Χάνδακα. Κατά τη διάρκεια, όμως, της Τουρκοκρατίας τα πράγματα άλλαξαν. Σε αντίθεση με το Χάνδακα, η περιφέρεια στέναζε από την είσπραξη επαχθούς φορολογίας, επερχόμενη σταδιακά η κατάρρευση της οικονομίας και τις ιδιοκτησίες των ντόπιων να περνούν στα χέρια των αγάδων. Η ζωή, η τιμή και η αξιοπρέπεια των Χριστιανών κρεμιόταν στις ορέξεις και στις επιθυμίες, ακόμα και του πιο αφανούς Οθωμανού. Οι Οθωμανοί κατέλαβαν τις εύφορες περιοχές του Μιραμπέλλου, απωθώντας τους Χριστιανούς σε λιγότερο παραγωγικές περιοχές.

Οικισμοί όπου ζούσαν οι περισσσότεροι Τούρκοι ήταν το Νέο Χωριο, δηλ. η Νεάπολη, το Καστέλι Φουρνής, το Χουμεριάκο, οι Λίμνες και το Βραχάσι, ενώ στα πιο ορεινά χωριά , όπως Βρύσες, Πρίνα, Κρούστας, Κριτσά και αλλού ζούσαν περισσότεροι Χριστιανοί.
Έγγραφο, πιθανόν, του 1689 αναγράφει τους πύργους του Τούρκου κατακτητή στην περιοχή, κάτι σαν σταθμούς Χωροφυλακής και έδρα ένοπλων φρουρών. Στην περιοχή των Βρυσών συναντούσαμε έναν τέτοιο πύργο, στο Χουμεριάκο 2 , ενώ στην Κριτσά 4. Αποτελούσαν δείγματα πρόνοιας και εργαλεία επιβολής της κυριαρχίας, ανάλογα με το βαθμό επικινδυνότητας κάθε περιοχής. Μετά τη λήξη της επανάστασης του Δασκαλογιάννη στα Σφακιά το 1770, κυνηγημένοι Σφακιανοί διέφυγαν στα νησιά κι’ άλλοι εσωτερικοί μετανάστες σε διάφορα μέρη του νησιού. Στο νέο τόπο κατοικίας τους αναφέρονται έκτοτε με το δηλωτικό της καταγωγής τους, το οποίο έμεινε και ως επώνυμο σε μερικούς: Σφακιανός, Σφακιανάκης, Σφακιωτάκης.Ο καθηγητής Πατεράκης σημειώνει χαρακτηριστικά πως από τις δυνατές και πολυπληθείς οικογένειες των Σφακίων ήταν και οι γαλανομάτες Πάτεροι και πως ένας από το στρατηγούς του επιτελείου του Δασκαλογιάννη ήταν ο Γεώργιος Πάτερος. Σε αρχειακές αναφορές γίνεται λόγος για τους πρώτους Πάτερους ως μέτοικους στις Βρύσες, που οι Τούρκοι αποκαλούσαν τώρα με το υποκοριστικό Πατεράκης. Τα γεγονότα αυτά σε βάθος χρόνου αλλάζουν την ειρηνική σύνθεση των κατοίκων του χωριού, στοχοποιώντας το όλο και περισσότερο στα μάτια των Τούρκων.

Στα πλαίσια της προληπτικής τρομοκρατίας που εφάρμοζαν οι Τούρκοι έπρεπε οι νέα σύνθεσης κάτοικοι των Βρυσών να πάρουν το μάθημά τους. Σύμφωνα με τον «Κώδικα Θυσιών κατά την επανάσταση του 1821» πληροφορούμαστε επώνυμα των θυμάτων στις Βρύσες: Νικολής Πατεράκης, Γιώργος Λιανός, Μανώλης Δημητράκης, παπά Κωνσταντής Παρμαράς, Γιώργης Βασίλη, Γιώργης Παντερμάρας, Βασίλης Μαρής και Κωνσταντής Λύρης. Αργότερα ο Χουσεϊν Πασάς το 1823 στην πορεία του από τα Δυτικά προς τα ανατολικά, με στόχο την καταστροφή του Οροπεδίου Λασιθίου, δε ξέχασε στην επιστροφή του τις Βρύσες, σκορπώντας τον όλεθρο και εδώ , ύστερα από την απαίτηση και την υπόδειξη των γενίτσαρων της περιοχής. Όπως αναφέρει ο ,καταγόμενος από το Χουμεριάκο, ιστορικός και συγγραφέας Μουρέλλος Ιωάννης, το 1826 εδώ στις Βρύσες στο σπίτι του Χ’’ Δημητρή Παντερμαρά, ο Καζάνης σκότωσε το Σκιζόρραχο,σκληρό Τούρκο δυνάστη του Χουμεριάκου, μαζί με 10 γενίτσαρους συντρόφους του, οι οποίοι καταδυνάστευαν την περιοχή.

Το γ’ δεκαήμερο του ΜαΪου του 1867, ο Ομέρ Πάσας με τακτικό στρατό 32.000 Τουρκοαιγυπτίων κατέλαβε ύστερα από προδοσία το Οροπέδιο Λασιθίου, καταστρέφοντάς το ολοσχερώς για δεύτερη φορά. Κατά περίεργο τρόπο , όμως οι νικητές Τουρκοαιγύπτιοι δεν κατεδίωξαν τους Κρητικούς επαναστάτες. Το γεγονός αυτό αποδόθηκε στον κρητικής καταγωγής – και ειδικά από το Οροπέδιο- του Φερίκ Ισμαήλ Πασά, τον οποίο με δόλο δηλητηρίασαν αργότερα στο Καστέλλι Πεδιάδας. Απερίσπαστος ο Ομέρ Πασάς διέσπειρε για λόγους τακτικής το στράτευμά του. Το ένα μέρος θα βάδιζε το γνωστό δρόμο προς τα Χανιά, το δέυτερο μέρος θα περνούσε από τη Μεσσαρά, καταλήγοντας στα Σφακιά από τη νότια είσοδό τους. Το γ΄ μέρος θα σάρωνε το Μιραμπέλλο. Μέσα από τα βουνά και το χωριό Ποτάμοι, έφτασαν στα μεραμπελλιώτικα, κατασκηνώνοντας στα βουνά γύρω και πάνω από τη Νεάπολη. Κατέλαβαν αμφιθεατρικά οχυρές θέσεις πάνω από τις Βρύσες, την Ιερά Μονή Κρεμαστών και την τοποθεσία «Πρόβαρμα».. Κατέστρεψαν την Ιερά Μονή Κρεμαστών, κατακομμάτιασαν τον Εμμανουήλ Βελονάκη, νεαρό σε ηλικία, τα μέλη του οποίου πέταξαν έπειτα στο πηγάδι της Σοφουλιάς, ατίμασαν και κατακρεούργησαν μια κοπέλα από τις Βρύσες, ενώ πήγαινε να πάρει νερό για τα μικρότερα αδέλφια της. Βεβήλωσαν 3 χριστιανικές εκκλησίες και τα ιερά σύμβολά τους, προσπάθησαν να κάψουν την εικόνα της Μεταμόρφωσης, αλλά το ξύλα άρχισαν να κάνουν ένα περίεργο κρότο και η εικόνα δεν κάηκε, πυροβόλησαν την εικόνα της Παναγίας. Θανάτωσαν τους Ιωάννη Τσένιο, Χατζή Αντώνιο, Σπανάκη Ιωάννη, Λεμπίδη Ιωάννη, Τζαννή Ρούσσο, Γραμματιτάκη Κ. και Βελονάκη Εμμανουήλ. Οι άμαχοι έτρεξαν πανικόβλητοι να κρυφτούν στα δυσπρόσιτα σημεία «Τράπεζα» και «Βοθώνι».

Οι οπλαρχηγοί Νικόλαος Παπαγιαννάκης, Κωνσταντίνος Κοζύρης, Εμμανουήλ Κοκκίνης από τη Νεάπολη, ο Κρανιωτάκης από το Κράσι, ο Μπέμπελης από τη Φουρνή, ο Μουρελλογιάννης από το Χουμεριάκο, ο Μιχαλοδημητράκης από τη Βιάννο, ο Σήφης Δερμιτζάκης απ’ τη Σητεία,ο Λακέρδας από την Ιεράπετρα κ.α. οργάνωσαν την αντεπίθεση των Κρητικών, ως άριστοι γνώστες του ανάγλυφου της περιοχής. Τις επιχειρήσεις διηύθυνε ο Κων/ντίνος Σφακιανάκης, ως αρχηγός των έξι ανατολικών επαρχιών. 6 Αυγούστου 1867 , ανήμερα της εορτής της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, οργάνωσαν τις τελευταίες λεπτομέρειες και ξημερώματα της 7ης Αυγούστου άρχισαν όλα….Τμήμα με ικανό αριθμό επαναστατών βάδισε νύκτα, τηρώντας όλες τις προφυλάξεις, κατά του εχθρικού φυλακίου στη θέση «Πόρος» της Καβαλλαράς. Για εξαπάτηση των φρουρών κάθε Κρητικός κρέμασε στο λαιμό του από ένα κουδούνι ζώων βοσκής,εξουδετερώνοντας έτσι το ένα φυλάκιο. Παράλληλα το δεύτερο τμήμα των επαναστατών επιτέθηκε στο 2ο εχθρικό φυλάκιο πάνω στο ύψωμα του Προφήτη Ηλία. Η επίθεση που έγινε μέσω των θέσεων «Κατσόματος» και «Καστριά» στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Το τέλικο σινιάλο προς το υπόλοιπους επαναστάτες δόθηκε, «πιάνοντας» –κυριολεκτικά- «στον ύπνο» τους Τουρκοαιγυπτίους. Επιτέθηκαν με μαχαίρια, τσεκούρια, ξύλα, πέτρες και ό,τι άλλο έβρισκαν μπροστά τους. Οι Τούρκοι αρχικά εξέλαβαν την αναταραχή ως ανταρσία των Αιγυπτίων στρατιωτών του λίγο πριν δηλητηριασμένου Ισμαήλ Πασά. Αληθινή πανωλεθρία με αρκετούς νεκρούς και τραυματίες, ενώ από τα λάφυρα οπλίστηκαν αρκετοί άοπλοι επαναστάτες. Ο στρατηγός Αλεξάκης από τους Ποτάμους σημειώνει και το εξής παράδοξο: οι Αιγύπτιοι Χριστιανοί (Κόπτες) πυροβολούσαν εικονικά δημιουργώντας κρότο, αλλά με σφαίρες δίχως μολύβι, για μη σκοτώσουν τους Κρήτες Χριστιανούς επαναστάτες. Από την πλευρά των επαναστατών υπήρξαν 5 πληγωμένοι και 3 νεκροί, του οποίους κήδεψαν στη συνέχεια στη γειτονιά των Μαυρίκηδων (Μαυρικάκηδων) στις Βρύσες. Η συλλογική δράση των Λασιθιωτών επαναστατών αναπτέρωσε το πεσμένο ηθικό του Κρητικού λαού, καθώς η επανάσταση αργόσβηνε στα δυτικά.

διαμόρφωση τοῦ νέου Ἑλληνισμοῦ δὲν εἶναι ἔργο ἀποκλειστικὰ τῶν λεγομένων «Διαφωτιστῶν», ἀλλὰ καὶ τῶν Νεομαρτύρων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἔδωσαν τὴ ζωή τους γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὸ ἀγωνιζόμενο Γένος. Στη συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας μας Νεομάρτυρες θεωροῦνται ὅλοι ὅσοι μαρτύρησαν κατὰ τὴ μαύρη περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας. Τὸ πλῆθος τῶν καλλίνικων Νεομαρτύρων, κληρικῶν καὶ λαϊκῶν, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, γραμματισμένων καὶ ἀγραμμάτων, πλουσίων καὶ φτωχῶν, ἀκόμα καὶ παιδιῶν, ἔδωσαν τὴ δική τους μαρτυρία γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς ἀμώμητης Ὀρθόδοξης πίστης καὶ τὴν προάσπιση τῆς ἑλληνικῆς συνειδήσεως καὶ ἐλευθερίας. Προάσπιζαν «Χριστὸ καὶ Ἑλλάδα», τὶς δύο αὐτὲς ὑπέρτατες ἀξίες, οἱ ὁποῖες ἦταν ἀπαραίτητες γιὰ κάθε Ρωμηό, κατὰ τὸν ἅγιο Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλό.Μόνο μέσα σὲ μία ἐλεύθερη πατρίδα μπορεῖ νὰ προκόψει ὁ ἄνθρωπος καὶ νὰ γίνει ἀξία. Εἶχαν ἐπίσης τὴ βεβαιότητα πὼς η Ὀρθοδοξία σέβεται ἀπόλυτα τὴν ἔννοια τῆς πατρίδας καὶ τῆς φυλετικῆς ἰδιαιτερότητας κάθε λαοῦ. Ἀπὸ τὰ Ἀποστολικὰ χρόνια ὥς τὰ σήμερα ἡ Ὀρθόδοξη ἱεραποστολὴ εἶναι συνυφασμένη μὲ τὸν ἀπόλυτο σεβασμὸ τῶν ἐθνικῶν, πολιτιστικῶν, γλωσσικῶν καὶ λοιπῶν ἰδιαιτεροτήτων τῶν λαῶν. Ὅλοι οἱ ἐπαναστατημένοι Ἕλληνες προσεύχονταν μὲ ἕνα στόμα: «βοήθα μας Ἀϊ-Γιώργη καὶ σὺ Ἅγιε-Κοσμᾶ νὰ πάρουμε τὴν Πόλη καὶ τὴν Ἁγιὰ Σοφιά», ζητῶντας ἀπὸ τὸν καλλίμαχο Μεγαλομάρτυρα τῆς Ἐκκλησίας νὰ τοὺς βοηθήσει καὶ ἀπὸ τὸν κορυφαῖο Νεομάρτυρα Κοσμᾶ τὸν Αἰτωλὸ νὰ πραγματοποιηθοῦν οἱ προφητεῖες του, πὼς «αὐτὸς ὁ τόπος θὰ γίνει μία ἡμέρα ρωμαίικο».

Η αγία νεομάρτυς Μαρία, η Μεθυμοπούλα, γεννήθηκε από ευσεβείς γονείς στό χωριό Κάτω Φουρνή. Διακρινόταν για τη σεμνότητα και τη σωματική της ομορφιά.. Στην περιοχή αυτή επόπτευε την τάξη ένας Τουρκαλβανός χωροφύλακας, ο οποίος την ερωτεύθηκε και άρχισε να την πιέζει και να την ενοχλεί, προσπαθώντας να κερδίσει το ενδιαφέρον της. Όμως η Αγία Μαρία αντιστάθηκε από την αρχή με γενναιότητα στις επιθυμίες του αλλόθρησκου χωροφύλακα. ‘Όταν, όμως, ο πονηρός Τουρκαλβανός διαπίστωσε ότι οι προσπάθειές του ναυαγούσαν οργίσθηκε. Η συμπάθεια του προς την πανέμορφη κρητικοπούλα μετατράπηκε σε τέτοιο μίσος, ώστε αποφάσισε να τη σκοτώσει.Η αγία Μαρία ασχολούνταν με τη σηροτροφία, δηλαδή την εκτροφή μεταξοσκωλήκων και το γνέψιμο του μεταξιού τους. Μια μέρα καθώς είχε ανέβει σε μια μουριά, την πλησίασε ο Τουρκαλβανός χωροφύλακας, ο οποίος με το υπηρεσιακό του όπλο και το δάχτυλο στη σκανδάλη σημαδεύοντας τη στην καρδιά την πυροβόλησε. Αιμόφυρτη έπεσε νεκρή .Η μνήμη της εορτάζεται την 1η ΜαΪου.

Ο Άγιος Νεομάρτυς Νικηφόρος καταγόταν από την Κριτσά και ο πατέρας του ονομαζόταν Τζανής.Νυμφεύθηκε με μια Μωαμεθανή, που την έλεγαν Φετμά και απέκτησε δύο υιούς. Όμως ο Νικηφόρος αλλαξοπίστησε και έγινε Μουσουλμάνος λαβών το όνομα Ιμπραχίμ. Αλλά με την πρόνοια του Θεού ήλθε στον εαυτό του και μετανόησε .Από τότε ζούσε την Χριστιανική πίστη και ζωή.Η γυναίκα του, βλέποντας αυτή την μεταστροφή του, τον κατήγγειλε στις αρχές. Τότε ο Νικηφόρος συνελήφθη και οδηγήθηκε ενώπιον του βαλή της Κρήτης του Μουσταφά Πασά. Η υπόθεση παραπέμφθηκε στο Ιεροδικείο, ενώπιον του οποίου ο Μάρτυρας ομολόγησε με γενναιότητα την πίστη του στον Χριστό. Η απόφαση ήταν καταδικαστική.Ο Νεομάρτυς Νικηφόρος απαγχονίστηκε στις 11 Ιανουαρίου 1832 σε ηλικία 30 ετών .

Στις 23 Ιουνίου εορτάζουν οι Γεράσιμος Κρήτης, Νεόφυτος Κνωσσού, Ιωακείμ Χερσονήσου, Ιερόθεος Λάμπης, Ζαχαρίας Σητείας, Ιωακείμ Πέτρας, Γεράσιμος Ρεθύμνης, Καλλίνικος Κυδωνίας, Μελχισεδέκ Κισάμου, Καλλίνικος Διοπόλεως και οι συν αυτοίς αθλήσαντες κληρικοί και λαΐκοί. Στις 23 Ιουνίου 1821 μ.Χ. έγινε Σύνοδος στη Μητρόπολη της Κρήτης, στο ναό του Αγίου Μηνά κατά την οποία ο Επίσκοπος Κρήτης άρχισε να διαβάζει ένα γράμμα απεσταλμένο από το βεζύρη. Οι εχθροί καιροφυλακτούντες, όρμησαν στο ναό και φόνευσαν τους Αρχιερείς, δεκαεπτά ιερείς και πέντε αγιορείτες πατέρες από τη μονή Βατοπαιδίου, που είχαν προσκομίσει στο Μέγα Κάστρο για προσκύνηση κατά της επιδημίας της πανώλης τίμια λείψανα και την Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου. Επίσης φόνευσαν ως τριακόσιους παρευρεθέντες Χριστιανούς. Από εκεί διασκορπίστηκαν στην πόλη, εδίωκαν τους λοιπούς Χριστιανούς φονεύοντας ανηλεώς όσους συναντούσαν στους δρόμους, όπου συνάντησαν και τον Επίσκοπο Λάμπης Ιερόθεο, τον οποίο φόνευσαν μετά του διακόνου του. Την επομένη μέρα στο χωριό Επάνω Φουρνή, όπου ήταν η έδρα της Επισκοπής Πέτρας, ετυφεκίσθηκε ο Αρχιερεύς αυτής Ιωακείμ έξω από τον ιερό ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου. «Το πρωί της 24ης Ιουνίου, έγινε η μεγαλύτερη σφαγή που γνώρισε η Κρήτη κι έμεινε στη μνήμη του λαού ως «ο μεγάλος αρμπεντές». Σε οκτακόσιους υπολογίζονται οι νεκροί της ημέρας εκείνης στο Μεγάλο Κάστρο και στα περίχωρα.
Ἀλλὰ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἀνέδειξε Νεομάρτυρες ἀκόμη καὶ ἀλλόθρησκους μουσουλμάνους. Τρανταχτὸ παράδειγμα ὁ Νεομάρτυς Ἰωάννης ὁ ἐξ Ὀθωμανῶν ὁ Βραχωρίτης. Ὄντας ὑψηλόβαθμος θρησκευτικὸς καθοδηγητὴς τῶν μουσουλμάνων ἀσπάστηκε τὴν Ὀρθοδοξία, ὁμολόγησε μὲ ἡρωισμὸ τὴ νέα του πίστη καὶ γι᾿ αὐτὸ βρῆκε τραγικὸ μαρτυρικὸ θάνατο στὸ Ἀγρίνιο στὶς 23 Σεπτεμβρίου τοῦ 1814.Ὁ Νεομάρτυς Ἀχμέτ ἦταν ἐπιφανὴς Τοῦρκος. Τὸν ἐπισκέφτηκε ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ὡς ἄρρητη εὐωδία ποὺ ἐξέπεμπε ἡ Ρωσίδα Χριστιανὴ σύζυγός του, ὅταν ἐπέστρεφε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Πίστεψε, βαπτίστηκε καὶ κατόπιν πῆγε αὐτοβούλως στὸν Τοῦρκο κατὴ νὰ ὁμολογήσει τὴ νέα πίστη του, μὲ θάρρος καὶ ἀπίστευτη δύναμη.Ἀπαγχονίστηκε στὶς 24 Δεκεμβρίου τοῦ 1682 στὴν Κωνσταντινούπολη. Ὅταν Τοῦρκοι γινόταν Ὀρθόδοξοι ἦταν ἐπιτρεπτὸ Ἕλληνες νὰ γίνουν Τοῦρκοι;
Τὰ μαῦρα χρόνια τῆς δουλείας πέρασαν καὶ ἦρθε ἡ εὐλογημένη ἀνάσταση τοῦ Γένους μας. Τὸ «ὁμόλογο, ποὺ εἶχε ὑπογράψει ὁ Θεὸς», κατὰ τὸν Κολοκοτρώνη, ἐκπληρώθηκε.. Τὸ αἷμα τῶν ἡρώων, Ἐθνομαρτύρων καὶ Νεομαρτύρων, εἶχε ποτίσει ἀρκούντως τὸ δένδρο τῆς ἐλευθερίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ἔγινε κρατικὴ ὀντότητα, ἐλεύθερο χριστιανικὸ ἔθνος, χτισμένο καὶ θεμελιωμένο πάνω στὶς θυσίες ἐκείνων. Αιωνία τους η μνήμη!!!

*Ιωάννα Κρητσωτάκη – Δρακωνάκη, θεολόγος, πιστοποιημένη εκπαιδευτικός στη «Διαπολιτισμική και Συμπεριληπτική Εκπαίδευση» από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου, μεταπτυχιακή φοιτήτρια ΕΚΠΑ με ειδίκευση στη «Σχολική Θρησκευτική Αγωγή».










Ιωάννα Κρητσωτάκη

Ονομάζομαι Κρητσωτάκη Ιωάννα και διαμένω μόνιμα στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης. Είμαι παντρεμένη με το Χαρίδημο Δρακωνάκη και έχουμε ένα γιο 11 ετών, το Μιχάλη. Πτυχιούχος του τμήματος Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Κάτοχος πιστοποιητικού «Διοίκησης και οργάνωσης εκπαιδευτικών μονάδων» , καθώς και του «Ιnternational Diploma in Travel and Tourism» από τη Vellum International. Πρόσφατα έλαβα την πιστοποίηση από το Πανεπιστήμιο Αιγαίου πάνω στη «Διαπολιτισμική και συμπεριληπτική εκπαίδευση». Γνωρίζω άριστα Αγγλικά (κάτοχος Proficiency) και υπολογιστές (ECDL) Έχω απασχοληθεί στο παρελθόν ως ωρομίσθια και αναπλήρωτρια θεολόγος σε σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στην περιφεριακή ενότητα Κρήτης παράλληλα με την καλοκαιρινή μου απασχόληση σε ξενοδοχειακές μονάδες της περιοχής όπου κατοικώ. Έχω βραβευτεί με το βραβείο Δασκαλάκη, ως μια εκ των 70 καλύτερων ξενοδοχουπαλλήλων της Κρήτης το 2017, με ταυτόχρονη αρθογραφία θεολογικού περιεχομένου σε τοπικά ΜΜΕ, συμμετοχή σε εσπερίδες π.χ. 100 χρόνια από την κοίμηση του Αγίου Νεκταρίου συνεργασία Παγκρητίου Συνδέσμου Θεολόγων και Ι.Μ. Πέτρας και Χερρονήσου-Αύγουστος 2020 (διαδικτυακή επανάληψη σε συνεργασία με την Ι.Μ. Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου το Νοέμβριο 2020), διοργάνωση πολιτιστικών εκδηλώσεων π.χ. Τα Πάθη τα Σεπτα, υπό την αιγίδα του Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Αγίου Νικολάου το 2015), ομιλίες στο Σύλλογο Προστασίας Αγένητου Παιδιού «ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΑ» στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης.Αυτή την περίοδο βρίσκομαι σε αναμονή πρόληψης για την ερχόμενη σχολική περίοδο ως αναπληρώτρια θεολόγος, ενώ ταυτόχρονα παρακολουθώ μεταπτυχιακές σπουδές στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, με ειδίκευση στη «Σχολική Θρησκευτική Αγωγή»

Σχετικά άρθρα

Back to top button