Editorial

Ποιος θα μας πει την αλήθεια;

Η «Τρόικα» και το «Μνημόνιο» δεν αποσκοπούν να υποκαταστήσουν την εγχώρια πολιτική ευθύνη – δεν μας στέρησαν την «εθνική κυριαρχία», όπως κουτοπόνηρα έσπευσε να «πιστοποιήσει» ο αθυρματικός, ολίγιστος πρωθυπουργός μας.Τουλάχιστον στην Ευρώπη η αυτονομημένη από τις κοινωνίες «αγορά» τηρεί ακόμα κάποια προσχήματα.

Το «Μνημόνιο» και οι απαιτήσεις του, στρέφονται ενάντια στο κατεστημένο κομματικό κράτος (των εναλλασσόμενων χρωματισμών), αλλά και στην στην εξαχρειωμένη κομματοκρατία.

Ομως η πανουργία των πολύπειρων μηχανισμών του ΠΑΣΟΚ βρήκε τον τρόπο να αφήσει άθικτο το κομματικό κράτος μεταφράζοντας τις απαιτήσεις του «Μνημονίου» σε πολιτική που μακελεύει τους βιοπαλαιστές, τους χαμηλόμισθους, τους συνταξιούχους: Περικοπές σε μισθούς και συντάξεις (καταδίκη του τίμια εργαζόμενου σε στέρηση και φόβο), χαράτσι αδυσώπητο έμμεσων φόρων, αμείλικτη φορολόγηση της επιχειρηματικής τόλμης και δημιουργικότητας.

Αθικτο και προκλητικό πάντοτε το κομματικό χρήμα: οι επιχορηγήσεις των κομμάτων, τα χρυσοπληρωμένα στελέχη των χιλιάδων εταιρειών και οργανισμών του Δημοσίου, οι μισθοί και οι συντάξεις των βουλευτών και των υπαλλήλων της Βουλής, ανεξέλεγκτο το «πόθεν έσχες» των αναρίθμητων «τζιπάτων» και «κοτερούχων» κάθε κομματικής κουζίνας.

Αθικτοι και οι δίαυλοι άσκησης της κομματικής διαβουκόλησης των απερίσκεπτων μαζών: ιδιωτικά κανάλια και ραδιόφωνα, εταιρείες επαγγελματικού ποδοσφαίρου, κρατικός τζόγος, κομματικοί συνδικαλιστές, επιδοτούμενος Τύπος κ.ά.α.

Με την οικονομία να βυθίζεται ραγδαία στην ύφεση και τον τρόμο μιας έκρηξης που θα μεταβάλει την κοινωνία σε ζούγκλα, το μόνο που ενδιαφέρει την κυβέρνηση και τους σοβαροφανείς μαθητευόμενους του οικονομικού της «επιτελείου», είναι πώς να περισώσουν το κομματικό κράτος.

Με την ίδια παγερή αναλγησία που μοίραζαν στα λαμόγια και στους μπράβους τα «πακέτα» της Ε.Ε., τσαλαπατάνε τώρα την ανήμπορη φτωχολογιά και το δημιουργικότερο κομμάτι της κοινωνίας.

Προσπαθούν να εξευμενίσουν τους πιστωτές, χωρίς να αλλάξουν στο παραμικρό το θεσμικό καθεστώς της κλεπτοκρατίας, της διαφθοράς, της στυγνής τυραννίας που ασκούν τα κόμματα με τους πραιτωριανούς τους συνδικαλιστές.

Ποιος θα τους φωνάξει αποτελεσματικά ότι «φτάνει πια»;

Πάντως, όχι η αξιωματική αντιπολίτευση.

Αυτή πασχίζει να συγκροτήσει «αντιμνημονιακό» μέτωπο, μήπως και σωθεί από έναν δεύτερο, απανωτό εκλογικό εξευτελισμό στις επερχόμενες «αυτοδιοικητικές».

Ονειρεύεται την «οικοδόμηση μεγάλου πλειοψηφικού συνασπισμού δυνάμεων που απορρίπτουν τα αδιέξοδα του Μνημονίου».

Παραμένει η Ν.Δ. ανίατα εκπασοκισμένη, καθηλωμένη στα «επικοινωνιακά» τεχνάσματα, μάχεται να κερδίσει τις εντυπώσεις.

Ψάχνει «ένα καινούργιο αναπτυξιακό πρότυπο», που θα μας βγάλει «νωρίτερα» από τη «στενωπό του Μνημονίου».

Ας μας πει ευθαρσώς η αξιωματική αντιπολίτευση: Θέλει να βγούμε από τη χρεοκοπία με ανενόχλητες τις κομματικές πελατείες; Με απεριόριστη τη ρουσφετολογική αναγνώριση «βαρέων και ανθυγιεινών», ακαταμέτρητο το κηφηναριό των χαριστικά «προώρως» συνταξιοδοτουμένων;

Θέλει ανέπαφες τις στρατιές των κομματικά διορισμένων αργόσχολων στον δημόσιο τομέα, προκλητικά και αναιδέστατα τα ασφαλιστικά ταμεία των «ρετιρέ», πλασματικά «επιδόματα» και «δώρα» αντί για ακριβοδίκαιους μισθούς, θέλει ανεξέλεγκτη την αντικοινωνική συμπεριφορά και τους γκανγκστερικούς εκβιασμούς του δημοσιοϋπαλληλικού συνδικαλισμού;

Γιατί δεν μας λέει η Ν.Δ.: πώς θα πετύχει χωρίς το Μνημόνιο να ξεριζώσει τη ρίζα της οικονομικής χρεοκοπίας, της ξέφρενης σπατάλης, της διαφθοράς και καταλήστευσης του κράτους, που είναι, φανερά και προκλητικά, η κομματοκρατία;

Το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί το «Μνημόνιο» για να περισώσει την κομματοκρατία τσακίζοντας ανελέητα τις ελπίδες ιστορικής ανάκαμψης του Ελληνισμού. Και η Ν.Δ. δεν καταλαβαίνει ότι αν αναλάμβανε ρόλο καταλύτη για την αυτοδιάλυση της κομματοκρατίας, αν χρησιμοποιούσε το Μνημόνιο για να ελευθερώσει την ελληνική κοινωνία από την τυραννία των κομματικών συντεχνιών θα εξασφάλιζε πολλές επανεκλογές και θέση τιμής και σεβασμού στην Ιστορία.

Είναι απίστευη η τυφλότητα των παρακμιακών ηγητόρων, η νεκροφόρος μετριότητά τους.

Ακόμα και το φάρμακο, το πικρό Μνημόνιο, που το χρησιμοποιούν αυτοκτονικά. Παίζοντας συνεπαρμένοι το παιχνίδι τώρα των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Χωρίς ντροπή ή λύπη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button
Close