Editorial

Ο ορισμός της ξεφτίλας… (αλληγορικό)



Ξεφτίλα είναι … να σε φτύνει ένα ολόκληρο σύστημα (δεν έχει σημασία αν είναι μικρό ή μεγάλο) και εσύ να κάνεις ότι δε βρέχεσαι. Οταν αρχίσουν και τα κυριολεκτικά φτυσίματα τί θα κάνεις βρε καημένε;



Ξεφτίλα είναι… να πας όπου πάει ο άνεμος. Παντού δηλαδή. Δε γίνεται όμως αυτό πάντα – όσο καλοπροαίρετοι κι αν είστε – θα υπάρξουν άνθρωποι και καταστάσεις με τις οποίες θα βρεθείτε αντιμέτωποι. Δε γίνεται να σ΄αγαπάνε όλοι. Πάρτε το χαμπάρι. Γίνεται όμως να σε σέβονται όλοι. Αρκεί να το κερδίσεις αυτό. Με τη στάση σου.



Ξεφτίλα είναι …. να είσαι ζήτουλας. Α πα πα, καλύτερος ο θάνατος. Λίγος εγωισμός παιδιά, πείτε και κανένα όχι. Δεν υπάρχει οικοδεσπότης που να μη σιχαίνεται, αργά ή γρήγορα, τον κάθε τυχαίο που στρογγυλοκάθεται σπίτι του. Και τρώει, και πίνει, και κοιμάται, και ξανά πάλι… τρώει, πίνει , κοιμάται. Και το χειρότερο: Ο ζήτουλας σχεδόν ποτέ δεν είναι έξυπνος. Είναι απλώς κουτοπόνηρος. Και έχει τη βεβαιότητα ότι τον πιάνει και λίγο κορόιδο τον ευγενικό οικοδεσπότη..

Ξεφτίλα είναι…. να είσαι ρουφιάνος. Ναι, βέβαια, δύσκολοι καιροί, όλοι έχουμε τις ανάγκες και τις ανασφάλειές μας, αλλά ρε σύντροφοι κάντε λίγο κράτει (όσοι δεν κάνετε ήδη εννοώ).

Ξεφτίλα είναι… να έχεις βλαστάρια και να μη δουλεύεις γι΄αυτά. Για το μέλλον τους. Για την αξιοπρέπειά τους. Να κοιτάς μόνο την καλοπέρασή σου και τα λαμβάνειν σου. Ακόμα κι αν αυτά αποτελούν προϊόν έμμεσου εκβιασμού. ΄Η καλής διάθεσης του χορηγού. ΄Η , ακόμα χειρότερα, άγνοιας του χορηγού σου. Αγνοιας, του τί γνώμη έχει ο κόσμος όλος για σένα.

Ξεφτίλα είναι… να φτάσεις σε μία άλφα ηλικία και ακόμα να μην έχεις μάθει να γουστάρεις το σπίτι σου. Και ό,τι αυτό περιέχει. Σε έμψυχο ή άψυχο υλικό. Κι αν δε γουστάρεις, κάνεις τα σκόντα σου. Αφού δεν έγινε η επανάσταση στα νιάτα σου, θα πρέπει να τα λουστείς τώρα. Ολα. Οχι όμως να κάθεσαι σε δουλειές χωρίς να κάνεις τίποτα. Εκτός από το να δημιουργείς καθυστερήσεις στην πρόοδο. Μόνο και μόνο γιατί κανείς δεν σε περιμένει με αγάπη στο σπίτι σου. Μόνο και μόνο γιατί κανείς δεν σε γουστάρει πραγματικά. Ακόμα και έτσι να είναι, υπάρχει πάντα ο εαυτός μας. Που αν τον σεβαστούμε αποτελεί την καλύτερη παρέα. Τι περιμένεις λοιπόν; Κλωτσιά στα οπίσθια;

Ξεφτίλα είναι… να είσαι νυφίτσα. Να κοιτάς χαμηλά τον άλλον – ποτέ στα μάτια, να λες άλφα και να κάνεις βήτα, να θάβεις αυτόν που πριν πέντε λεπτά εξύψωνες.
Και όλα αυτά για να εξασφαλίσεις τα φράγκα ενός ακόμα μήνα. ΄Η μίας ακόμα χρονιάς.

Ξεφτίλα είναι… να γλύφεις τα αφεντικά. Ετσι, χωρίς λόγο. Επειδή απλώς είσαι ανασφαλής και λίγος. Και ξέρεις ότι δεν είσαι αυτόφωτος. Δεν πιστεύεις στις δυνάμεις σου γενικότερα.

Ξεφτίλα… σύντροφοι, με δύο λόγια, είναι αυτό που λένε στο χωριό μου: Να μην έχεις τσίπα. Να μην έχεις αυτοσεβασμό. Πώς μπορείς να σεβαστείς οποιονδήποτε αν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου;

Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες δηλαδή.

Θα μου πείτε όμως, πάντα ήταν δύσκολοι οι καιροί για τους πρίγκηπες. Η ζωή έχει αποδείξει ότι είναι ευκολότερη για τους άλλους. Τους οσφυοκάμπτες, τους ελάχιστους, τους …ξεφτίλες.

Από την άλλη βέβαια, μετράει το τί ζητάει ο καθένας μας απ΄αυτή τη ζωή: Λίγα πρόσκαιρα φράγκα παραπάνω ή το μόνιμο δικαίωμα να κοιτάει αφ΄υψηλού τα ανθρωπάκια που κατά καιρούς τον περιβάλλουν;

Σχετικά άρθρα

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Back to top button
Close
Close