 |
 |
Ζούμε σε μια εποχή όπου η εικόνα μετράει περισσότερο από την ουσία και η ταχύτητα περισσότερο από την αλήθεια. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, παρατηρείται όλο και πιο συχνά ένα παράδοξο φαινόμενο να δείχνουμε να προτιμούμε να διασύρουμε την ίδια μας την πόλη για λίγα κλικ παραπάνω. Σαν να ξεχάσαμε ότι ο τόπος που στοχοποιούμε είναι και ο τόπος που ζούμε.
Ένα χαλασμένο πεζοδρόμιο, μια άσχημη στιγμή, ένα μεμονωμένο περιστατικό αρκούν για να στηθεί ένα αφήγημα παρακμής. Τίτλοι υπερβολικοί, φωτογραφίες επιλεγμένες ώστε να σοκάρουν, περιγραφές που γενικεύουν και μηδενίζουν κάθε θετικό στοιχείο. Όχι γιατί αυτά τα προβλήματα δεν υπάρχουν, υπάρχουν και πρέπει να αναδεικνύονται, αλλά γιατί η ανάδειξη συχνά μετατρέπεται σε διασυρμό. Και ο στόχος δεν είναι η βελτίωση, αλλά η απήχηση.
Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι ψηφιακές πλατφόρμες επιβραβεύουν το ακραίο. Ο θυμός, η αγανάκτηση και η ντροπή «πουλάνε». Έτσι, αντί να ψάχνουμε λύσεις ή να ανοίγουμε ουσιαστικές συζητήσεις, αναπαράγουμε μια εικόνα μόνιμης αποτυχίας. Η πόλη παρουσιάζεται ως χαμένη υπόθεση και οι άνθρωποί της ως αδιάφοροι ή ανίκανοι. Είναι πιο εύκολο, πιο γρήγορο και κυρίως πιο αποδοτικό σε όρους προβολής.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η πρακτική έχει κόστος. Δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο απαξίωσης. Όταν επαναλαμβάνεις συνεχώς ότι ο τόπος σου είναι άσχημος, επικίνδυνος ή «για γέλια», στο τέλος το πιστεύεις. Το πιστεύουν και οι επισκέπτες, το πιστεύουν και οι ίδιοι οι κάτοικοι. Η συλλογική αυτοπεποίθηση διαβρώνεται και μαζί της η διάθεση για συμμετοχή και διεκδίκηση.
Κριτική χωρίς αγάπη για τον τόπο καταλήγει κενή. Δεν είναι το ίδιο να επισημαίνεις ένα πρόβλημα για να αλλάξει, και το ίδιο να το προβάλλεις για να κερδίσεις προσοχή. Η πρώτη στάση προϋποθέτει ευθύνη, η δεύτερη αρκείται στον θόρυβο. Κι όμως, οι πόλεις δεν αλλάζουν με τον θόρυβο, αλλά με επιμονή, συνεργασία και μια ελάχιστη πίστη ότι αξίζουν καλύτερα.
Ίσως ήρθε η στιγμή να αναρωτηθούμε: τι κερδίζουμε πραγματικά από τον διασυρμό; Λίγα likes, μερικά shares και μια πρόσκαιρη αίσθηση δικαίωσης. Και τι χάνουμε; Την εικόνα μας, τη συνοχή μας, τον σεβασμό προς τον χώρο που μας φιλοξενεί.
Η πόλη δεν είναι τέλεια, καμία δεν είναι. Αλλά είναι δική μας. Και αν συνεχίσουμε να τη μειώνουμε για λίγα κλικ παραπάνω, στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα να υπερασπιστούμε. Μόνο μια οθόνη γεμάτη αγανάκτηση και ένας τόπος που θα μοιάζει όλο και λιγότερο με σπίτι.-
- Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Κρήτη, την Ελλάδα και όλο τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, με εγκυρότητα και αξιοπιστία, στο cna.gr
- Ακολουθήστε το cna.gr στο Facebook
- Ακολουθήστε το cna.gr στο Twitter
- Ακολουθήστε το cna.gr στο YouTube
- Ακολουθήστε το cna.gr στο Instagram
